Jest to przesadna dbałość o stan własnego zdrowia, nieuzasadniony lęk przed wyimaginowanymi chorobami, przejmowanie się nawet drobnymi dolegliwościami, które urastają niekiedy do rangi groźnych przypadłości. Należy wiedzieć, że hipochondrycy są zazwyczaj przekonani o istnieniu choroby pomimo powtarzanych badań i zapewnień lekarzy, że ich stan zdrowia pozostaje w normie.

Wskazywane przez nich objawy (zazwyczaj ból), trwające co najmniej pół roku czasu, związane są z różnymi narządami, ale najczęściej dotyczą głowy, układu trawiennego lub układu krążenia.

W niektórych przypadkach nieodłącznym elementem zespołu hipochondrycznego jest symulacja, pozorowanie lub kontrola objawów, dzięki którym osiągane są przez dotknięte nim osoby korzyści wtórne w postaci troski i współczucia otoczenia. Objawom towarzyszą obsesje, lęki.

Hipochondria występuje nierzadko na tle psychoz (na przykład schizofrenia), nerwic (histeria, psychastenia, neurastenia) lub stanów depresyjnych. Jest także kwalifikowana jako odrębna nerwica hipochondryczna. Niektórzy hipochondrycy doszukują się przyczyn choroby w działaniach otoczenia, obarczając je winą za rzekomą przypadłość. Są też hipochondrycy wykazujący się przesadną troską o zdrowie innych lub przenoszący swoje obawy i lęk na innych, na przykład członków własnej rodziny.

Hipochondrii nie można lekceważyć – wymagane jest dokładne rozpoznanie, w niektórych przypadkach bowiem u hipochondryków poza irracjonalnymi dolegliwościami mogą występować równocześnie rzeczywiste schorzenia i cierpienia.

W leczeniu hipochondrii stosuje się terapię behawioralną, psychoterapię, hipnozę i środki farmakologiczne (w ich przypadku jedynie leczenie objawowe).

 

hipochondria