Psycholog – Psychoterapeuta – Psychiatra

 

Współczesnego człowieka zjada stres i wykańcza nieustanny pośpiech. Życie człowieka współczesnego nie trwa tysiąc lat, jak było dawno temu, a o czym możemy poczytać. Lecz trwa najwyżej sto lat. A najczęściej dużo krócej.
W związku z tym powstają pytania: Czy warto żyć tak szybko? I czy warto się nieustannie stresować?

Pęd życia

Dziś pęd życia jest nie do opanowania. Już tak daleko wszystko zaszło, że nie da się tego zahamować, a nawet spowolnić. Wkręceni w wir życia chcemy, czy nie chcemy musimy się obracać razem ze wszystkimi. Jedno co możemy, to obracać się wolniej, ale całkowicie zatrzymać się nie da.
Najszybciej obracają się ludzie biznesu i polityki. Ludzie estrady i pracownicy korporacji. Jak i wiele innych osób pracujących w różnych zawodach. Bo szybciej znaczy więcej. A więcej znaczy bogaciej. A bogaciej znaczy lepiej. Lecz czy na pewno lepiej?
Szybkie tempo życia wytwarza niesamowity stres, który towarzyszy ludziom każdego dnia i na każdym kroku. Współczesny człowiek nie umie żyć bez stresu. I choć niewielki stres jest potrzebny organizmowi człowieka, gdyż wyzwala adrenalinę. To ten większy zabiera zdrowie. A ten duży i ciągły zabija ludzi.

Dziś niestety stresują się wszyscy od dziecka po starca. I ludzi stresuje wszystko. Zarówno te duże rzeczy stresują, jak i małe rzeczy. A najbardziej stresuje dążenie za dobrobytem materialnym. Aby mieć większy, piękniejszy i komfortowo wyposażony dom. I lepszy od sąsiada, czy znajomych samochód. Jest też duży pęd do kariery, chęć zabłyśnięcia, podążanie za innymi, aby nie być gorszym. Troska o dzieci i ich edukację również jest stresująca. Lecz też powszechne dążenie do atrakcyjności fizycznej i zatrzymania procesów starzenia organizmu, itd.
W tym wszystkim zapominamy o własnym zdrowiu, o integracji rodziny, o wychowywaniu dzieci, o odpoczynku. I głównie o tym, że życie ucieka. Życie przecieka między palcami i nie wiadomo kiedy przeleciał tydzień, miesiąc, rok, dekada. A potem klops! Człowiek się wypalił i nie ma sił na nic. Przychodzi załamanie nerwowe, pojawiają się nerwice i zaburzenia osobowości.
I konieczna jest pomoc psychologa, psychoterapeuty lub psychiatry.

Psycholog, psychoterapeuta, psychiatra pomogą, lecz zawsze lepiej zapobiegać niż leczyć

  • Psycholog jest specjalistą, który posiada odpowiednie wykształcenie wyższe w dziedzinie psychologii. I udziela różnych świadczeń psychologicznych, jak diagnozowanie, orzekanie, opiniowanie. Jednak głównym jego zadaniem jest udzielenie pomocy psychologicznej osobie potrzebującej. Pomocy przy rozwiązywaniu problemów i trudności życiowych, w celu poprawienia jakości zdrowia i życia pacjenta. A więc lepszego samopoczucia psychicznego, polepszenia kontaktów międzyludzkich, zrozumienia dręczących pacjenta kwestii, itd.
  • Psychoterapeuta również zajmuje się psychiką człowieka. Jest specjalistą udzielającym pomocy ludziom borykającym się z różnymi problemami. Jest specjalistą, który po skończonych studiach wyższych chcąc wykonywać zawód psychoterapeuty musi podjąć dodatkowe dokształcanie zawodowe w dziedzinie psychoterapii.
    Psychoterapia ma za zadanie pomóc pacjentowi w opanowaniu obsesji, poradzeniu sobie z natrętnymi myślami, zapanowania nad emocjami, czy przełamaniu tremy w kontaktach z ludźmi. Psychoterapeuta chcąc pomóc pacjentowi stosuje w swojej pracy różne metody. Najważniejsze jednak są regularne spotkania pacjenta z psychoterapeutą.
  • Psychiatria jest to jedna ze specjalizacji medycznych. Zajmuje się badaniem, zapobieganiem i leczeniem zaburzeń i chorób natury psychicznej. Praca psychiatry różni się od pracy psychologa i psychoterapeuty. Gdyż zadaniem lekarza psychiatry jest niesienie ulgi choremu za pomocą leków, które przypisuje na receptę. A psycholog i psychoterapeuta nie może tego czynić.
    Psychiatria, to nauka zgłębiana od tysięcy lat. Lecz początki naukowej psychiatry sięgają osiemnastego wieku naszej ery. Wtedy to uporządkowano podstawy tej nauki. Wiek dwudziesty przyniósł rozwój tej gałęzi medycyny w postaci powstawania nowych leków, jak i sposobów leczenia chorób psychicznych.

 

psycholog